सुमन फुयाल, काठमाडौ, २३ असोज
पढ्नलाई उमेर छेक्दैन भन्ने उत्तीलाई चरितार्थ गर्नु भएको छ ताप्लेजुङका डम्बर कुमार भट्टराईले । भट्टराई उमेरले ५७ बर्षे भए पनि यतिबेला मास्टर्सको अन्तिम तयारीमा हुनुहुन्छ ।

रोग र उमेरले धोका नदिए अझै डिग्री सम्म पढेन उहाँको लक्ष्य रहेको छ । मुटुको विरामी भएका कारण ईच्छा पुरा हुने नहुने दोधारमा रहनु भएको छ । डिग्री पढ्ने रहर भएकै कारण मुटुको ३ वटा भल्वको अप्रेसन समेत गर्नु भएको छ ।
२०४३ सलाम पढाइ छाडेका भट्टराई २५ बर्षपछि पाटन कलेजमा भर्ना हुनु भयो । २०४० सालमा एस एल सी फेल हुदा यहाँ सम्म पढ्छु भन्ने सोचेकै थिइन भट्टराई सुनाउनु हुन्छ । उहाँ भन्नु हुन्छ “२०६८ सालमा इकोनोमिक (अर्थशास्त्र) विषय लिएर स्नातक तहको पढाई सुरु गरे । हाल घर बसि बसि मास्टर्सको अन्तिम तयारीमा छु” ।

शिक्षालाई जीवनको ठूलो शक्ति र ताकत मान्ने भट्टराईले ठुली छोरीलाई स्टाफ नर्स र अर्की छोरी र छोरालाई वि वि एस अध्याय गराउदै आउनु भएको छ । तिन सन्तानका धनी भट्टराई श्रीमतीका साथ ललितपुरको भैसिपाटी पढाई संगै भाडा पसल संचालन गर्दै आउनु भएको छ ।
२०२३ सालमा जन्मनु भएका भट्टराईको मास्टर डिग्री सक्ने रहरलाई ५७ बर्षको उमेरले समेत छेक्न सकेन । बजगाई भैसिपाटीमा १२ बर्ष देखि ब्यवसाय संगै पढाइलाई अगाडी बाउदै आउनु भएको छ ।
पढाईमा मास्टर अन्तिम तयारीमा रहेका भट्टराईले २०४१ सालमा एस एल सी तेस्रो डिभिजनमा पास गर्नु भएको थियो । पहिलो पटक एस एल सि दिदा २ वटा विषय मात्र पास गरेको बताउनु हुन्छ । उहाँ पुरानो याद सम्झदै भन्नु हुन्छ पहिलो बर्ष ७ ओटा विषयमा फेल भए तर पढ्न छाडिन ।

पढाईको महत्त्व बुझेका भट्टराई ताप्लेजुङको दुर्गम ठाउंमा घर मै बसेर आई ए पास गरेको बताउनु हुन्छ । ताप्लेजुङको दुर्गम क्षेत्रमा घरबाट विद्यालय धेरै टाढा थियो । खासै पढ्न सक्ने अबस्था हुदैन थियो । घरको सबै काम सकेर स्कुल जादा दुख सुख आई ए पास गरे उहाँ सुनाउनु हुन्छ ।
पढाइको रहर हुदा हुँदै घरको आर्थिक समस्याको कारण पढाइ छोडेर शिक्षक पेसामा लाग्नु भयो । पढ्ने रहरले उहाँलाई रोक्न सकेन । ताप्लेजुङको १३ बर्षको शिक्षण पेसालाई चटक्कै छाडेर छोरा छोरी पढाउन इलाम झर्नु भयो । इलाममा छोरा छोरीको पढाई संगै १५ बर्ष होटल व्यावसायमा वितेको सुनाउनु हुन्छ ।
२०६७/६८ तिर ललितपुरको भैसिपाटीमा भाडा पसल गर्दा सामानहरू विक्रि हुदैन थियो फुर्सदको समयमा दिनभरि दोकानमा पढ्थे । पहिला पढ्न नपाएको कुराले पछुतो लागिरहेको थियो त्यसैले ६७/६८ को समयमा पढ्ने ईर्ष्या जाग्यो र पढ्न सुरु गरेको उहाँ बताउनु हुन्छ ।
















