अमित याक्थुङ्बा
मान्छेभन्दा
लाटो भएको छ
उसले टेक्ने आफ्नै माटो ।
अब,
एकुसाङ्बेमा बसेर
गुरु जगाऔँ सबैले ।
अनि, अक्षता छर्दै
ठोकौँ काँसको थाल –
—
ठङ ठङ … ठङ
ठङ ठङ … ठङ
ठङ ठङ … ठङ
ठङ ठङ … ठङ

घामहरू आरिसे नै थिए
उहिल्यै देखिन
देवताहरू पनि ईष्र्यालु थिए
पहिल्यै देखिन्
सत्ताजस्तै वरिपरि डुल्थे पिशाचहरू !
सहरमाझैँ फन्फनी घुम्थे प्रेतहरू !
यी खराब वायुहरू मन्साउन
अब,
साहसको आङ बाँधेर निस्कौँ,
विचारको नल्लेक तिखारेर आऔँ
चेतनाको वसाङ पहिरेर नाचौँ
अनि, ठोकौँ फेरि –
ठङ ठङ … ठङ
ठङ ठङ … ठङ
ठङ ठङ … ठङ
ठङ ठङ … ठङ
—
मान्छेभन्दा
लाटो भएको छ
उसले टेक्ने आफ्नै माटो ।
अब –
सत्ताको आँखा फोडेर
फर्काऔँ माटोको सातो !
११:११
०२/०२/१९
बेलायत ।
















