कथाः साथी - Sainokhabar
pin uppinuppin up casinopinup azpin uppinup azpin up azpin-up online casinopin uppin up azerbaijanpin up azerbaycanpin-up oyunupinup loginpinup casinopin up casino indiapin up indiapinup bet indiapin up bet indiapin up indiapin up casinopin up indiapin up kzpin up betpin uppin up betpin up bet зеркалоpin upmostbet azemosbetmosbet casinomostbet azmosbetmostbetmostbet casinomostbet aviatormosbet aviatorмостбет кзmostbet kzmostbet1win kz1win casino1win1 win1win uz
  • शनिबार, मङि्सर ०६, २०८३

कथाः साथी


अनिता गौतम

शान्तिपुर भन्दा अलिकति पर आशाका ती बगैंचामा असख्य फुलका ती मनोरम दृश्य हेरिरहेकी थिए । ती फल्न र फुल्नै लागेका फुलका कोपिला निराशाका बतासले झार्दै थियो, हुरीले फूलका सम्पुर्ण पातहरु झारिरहेको अवस्थामा अचानक एकदमै बैचन र भयानक आवाजमा कुकुर भुकिरहेको थियो । त्यो आवाज कताबाट आइरहेको छ भन्ने कुरा एकछिन मलाई ठम्याउनै गा¥हो भयो । मन तित्तरबित्तर भइरहेको थियो । त्यस्तो बेलामा आफैंले आफूलाई समाल्न ज्यादै गार्हो भयो ! त्यो कुकुरको भुकाईमा भय पनि भवितब्य पनि र रोदन पनि थियो । जब कुकुरलाई देखे तब त्यो कुकुरलाई पछ्याउदै गए । जाँदाजाँदै पछाडिबाट देखे अनुहार पुरै सलले ढाकेको ती नारीको अनुहार एकचोटी देख्न पाए । चिन्थे कि जस्तो लाग्यो । उनले एउटा सखुवाको बलियो रुख हेरि रुखको हाँगामा डोेरी लगाएर झुन्डिनको लागि के गरिरहेकी थिइन् । त्यो कुकुर जोडजोडले उफ्रदै, भुक्दै थियो । उनले लगाएको पाइन्ट टोकेर तान्दै पनि थियो । ताकि कोहि मान्छे आएर ती अबोध नारीको जीवन रक्षा गर्दिउन ! कुकुरले ती अबोध नारीको पीडा भावविहेल आवाजमा गुन्जाइरहेको थियो ।

दृश्य अनौठो, ज्यादै भयानक र पीडादायी थियो । सुनसान ठाउँमा खाली मेरो दिमागमा मैले उसलाई जसरी भएपनि बचाउनुपर्छ भन्ने मेरो दिब्य दृष्टिले बारम्बार भनिरहेको थियो । तसर्थ म अलिकति मनलाई दर्हो बनाएर केही साहस जुटाएर म नजिक पुगे । उनीतिर फकेर्। दायाँ तीरबाट एक पाटो देखियो, अनुहार कहीकतै चिरपरिचित जस्तो लाग्यो यो भयानक दुर्घटना हो । उनीतिर जाँदै गर्दा अर्कै मान्छे भइदिए जस्तो मनमनमा लाग्यो मैले हजार पटक कामना गरे होला । म उनको सामुन्ने पुगे । मेरा लगातार कामनाहरु धुलो भए । गर्मी नभए पनि ती नारीले एउटा हलुका टि–सट लगाएकी थिई् । टि–सटको गोजीमा एउटा पेन बोकेकी थिइन् । अनुहारमा जीवन र मृत्यु चिन्तन ठूलाठूला ठेलीहरु प्रहल छिरलिएका कुनै विदुषी चरित्र जस्तो पो देखिएकी थिइन । मैले उनलाई हेरिरहँदा बेलाबेला उनको उदास अनुहार हेरी आँखाबाट आँसुका थोपा तपतप झरिरहेको थियो ! सिर्जनशील नारीलाई देखेर ममा आकाश गजरियो, तब म बोल्नै सकिन अनि हत्तपत्त उनीलाई दुर्घटना हुनबाट बचाएपछि लाग्यो, संसारमा यो भन्दा खुशीको पल अरु के होला र ? एउटा सानो प्रयासले कसैको अमूल्य जीवन बाच्यो । अनि एकअर्कोमा अगाँलो मारेर हामी ज्यादै रोयौँ । किनकि उनी त मेरो बालसखी पो रहेछिन । उनी २१ बर्षको हुँदा एउटा किड्नीले काम गर्न छोडेछ । अनि जीवनदेखि हरेस खाएर, जीवनदेखि हार मानेकी ती नारीलाई लाग्यो तिमी मेरो जीवनमा किन यसरी आइपुग्यौँ ? अनि प्रतिउत्तरमा‘ए प्रिय मान्छे जहाँ तिमी त्यहाँ सधैँ म हुनेछु ।’

मलाई मर्नबाट किन बचायौँ ? लागेको थियो, अब मलाई भगवानले पनि मर्नबाट रोक्न सक्दैन । तर तिमीले रोकेउ ? अनि कशिशले गहभरी आँसु खसाल्दै भनि, ‘तिमी मेरो जिन्दगीको विशेष मान्छे हौँ र मेरो जीवनको अन्तिम क्षणमा पनि विशेष नै रहने छौँ । म तिम्रो उहीँ बालसखी कशिश हुँ । बाँच्ने कला सिकाउने नाममा ठूलाठूला ठेलीहरुलाई पन्छाएर एकपटक ए प्रिय ! पशुको जीवनलाई हेर त उनीहरुलाई जती नै दुःख परेपनि उनीहरु कहिले पनि आत्महत्या गर्दैनन । किनकि हामी त एक विवेकशील, सिर्जनशील प्राणी हौँ । जसमा हामीसँग बाच्न र खुशी दिने धेरै थोक छन् । त्यसलाई हामीले पहिचान गरि बुझ्न सक्नुपर्छ । तिमीले नै मलाई सानोमा जीवनको बारेमा कति बुझाउथ्यौं, सम्झाउथ्यौं ? जीवनमा हामीले धेरै कुरा गर्न बाँकी छ, भन्थ्यौं त्यो पल किन महशुस गरेनौ ? मर्नुभन्दा अगाडि ममा के बित्छ भनेर मलाई एकपटक किन सम्झेनौँ ?’ अनि सखीलाई लिएर म घर गए त्यसपछि हामी भोलिपल्ट दुवैजना अस्पताल गयौँ अनि हामी दुबैजना दुई वटा बेडमा पल्टिरहेको थियौँ । कशिसले सखीलाई आफ्नो एउटा किड्नी दिइन् । त्यसपछि दुवैको जिन्दगीले खुशीको नयाँ मोड लियो । तब विहान मिर्मिरको समयमा मलाई ममीले नानी ए, नानी नानी भनी ३ पटक सम्म बोलाउँदा पो, झल्लास बिउझें । जहाँ आफूलाई बेडमा पो सुतिरहेको पाए ।

सम्बन्धित खवर